Belki

Belki

belki bir gün batımı ile güneş en kızıl elbisesiyle alay ederken dünyayla, aşk ağlıyordu

belki bir karıncanın soluklanmasını izlerken bir bulut vazgeçer gözyaşlarından

belki aşk nedir bilmeyi istemezken , hiç içinden çıkılmaz bir aşk hikayesinin sebebi oluyorumdur

belki çok istediği her şey hiç olmadıkça avunduğu tek şeydi yalnızlığı ile konuşmak

belki korkuyordur hiç kimsenin bilmesini istemediği en tamir edilmez utancıyla yüzleşmekten

belki sırrını öğrenir diye insanların her birine güvensiz yaklaşıyor

belki bu yüzden anlaşılmaz garip düşüyordur hayata

belki çok susuzdur sevilmeye en büyük yalnızlığıdır sevilmeyi beklemek

belki bir gün bir gün doğumuyla aşk geç kalmış olmayacak umudunu yitirmemişse eğer

sen yokken ben de yok muşum

sen neden yoktun ben hiç bir şey değilken

çok merak ettiğim seni görünce meğer yıllardır tanıyormuş gibi oluşumuza birlikte mutlu olduk

sen yokken ben neleri anlamaz mışım nelerden hoşlanır olmuşum her şey birden ortaya çıktı

seni gördüğüm gün kendimi kaybetmişim kaybettiğim gün her şeyin farkına vardım

sen doğruydun ben doğruyu seninle tanıdım hayat doğruydu seninle doğru hayatı buldum

toprağa karıştığımda mı

anlaşılacağım

kalmış mıdır bir anlamı

bütün bir bahar hediye edilse

mümkün mü ?

kırılmış kalbin tamiri

işte çekiliyorum yeryüzünden

ardıma bakmadan

bir çınar ağacı beklesin yeter

beni ...

umutları azık yaptım

uzun bir yolculuğa çıkacak gibi

ufkuma çıkan acılardan köprüler inşa ettim

uzak yakın ne fark ederdi

utancımı kaybetmemek uğruna savaştım

kaybettiğim umutlarım değil

gökyüzümü kaybettim

ben

bundandır yağmur bulutum görülmez

çiçeğimi açmaz benim

yazılmakla bitmeyecek bir efsane olmalı yaşanılanlar

bir bulutun kadife eli tutup uzaklaştırmasıydı kurduğum düşlerden

saplandığım sevda bataklağında dibe vuracaktım

.geri dönülmez olsa da

girdiğim yol

kapattığım bütün hesaplar

bana zarar yazsa da

sukutu hayallerin insanı

olsam da

mutluyum çok ben de

istanbul yetiyor bana

beyaz kuşların dansı

lacivert tuzlu boğaz

iskeleden kalkan vapur

bir elimde simit bir elimde çay sahilde

bir çınarın altında mutluyum çok gerçekten

hayat bedel ister sevgi sevilmek ister

kaderde ölmek varsa keşke bilse insan

ölmek özgürleşmektir inan ..

2009 / çengelköy