Belki Tomurcuk Düşer Gözlerime....

Yalnızlığın şakağında kaç kırbaç izi sana duyduğum hasret

Kaç yok oluş var geride bıraktığım efsuni gecenin koynuna...

Gül düşünde kaç yaprak büker boynunu yitmişliğine

Kaç fal çözer yaprağında susmuşluğumu umuda dair...

Ve kar altında kalan düşlerimi

Ve çıplak ruhumu

Ve sandık dolusu haykırışların sağırlığını kaç büyü bozar sana dair...

İzi bellimidir kanayan yerlerin?

Kabuk tutmayan yaranın sabaha köpük köpük olmasının

Deniz ne kadar hırçın sanki içine hapsedecek yüreğimi

Güneş ne kadar serin gölgesinde demlenmeyeli epey olmuş

Gökkuşağı çıkmayalı nicedir ruhumda

Bir de sen!!! görmeyeli kaç asır geçti kara gözlerini...

Lal olmuş bir düşün sabahında sarhoştur bedenim

Ki soluk almak bile imkânsıza dönüşmüş bilmeden

Adını anmak istediğim her hecenin arifesinde

Karlar altında kalır sönük esrelerim...

Yüzümü hangi yöne çevirsem harlanır gece

Alev alev ruhum boylu boyunca yatar kızıl gecelerde...

Sağanaktır artık gözyaşlarım yarına yazgı seherlere

Emanettir gülüşlerim teselli dolu sözcüklere...

Heybemde sana biriktirdiğim bir yazgı alnıma damga olan

Bir de siyah yarınlar elinde renklenmeyi bekleyen...

Seni emanet ediyorum gözlerime

Karanlığına gömüyorum ışık ol diye...

Kuraklığı dudağımda kalmış çöl güzeli

Ayın kara yazgı işlediği sehere emanet bir yarınsın bende...

Belki diyorum tomurcuk düşer gözlerime

Belki diyorum kederime milat olurdun

Divane bir sızı bu gül yetişmez ki bende...

Biliyorum ki yılların oyununda suretim kabahatsiz...

// Delikanlı kaç yürek aşkı gerçekten içer...//