Belkıs Gibi

Biri var güzel ama nedense huyu garip

Sanki kendi Belkıs'tır, yaşadığı yer Saba,

Gözü hep yükseklerde yaşayışı acayip

Kırıp döker alemi konuşur kaba saba

Antik çağlardan kalan mermer heykeller gibi

Duygulardan arınmış benzer soğuk taşlara

Fıtratında olanı akıtır seller gibi

Hem yaşarken hem sonra atılır ateşlere

Değişmezse huyunu sükût-u hayal yaşar

Söz dinler düzelirse gökteki Zühal olur

Ay gibi parlar yüzü, bütün zorluğu aşar

Belki de çok sevilen emsalsiz nihal olur

Kapısına dayanan Süleyman'ım, der amma

Hiçbir dilden anlamaz, davranır arsız gibi

Fırtınalar içinde yaşamı bir muamma

Aklı alıp da baştan kalp çalar hırsız gibi

İşin aslı ne Belkıs, ne de Süleyman değil

Biri aşk ile gökte dönüp duran seyyare

Her önüne çıkana sanmayın verir meyil

Diğeri de pervane dönüp durur avare