Ben Çocukken

Biz çocukken her şey ne de güzeldi

Acılarımız bile acı değildi sanki

Kavgalarımız hüzün kokmazdı

Mutsuzluklarımızın yerine

Koyacak sevinçlerimiz vardı

Her günümüz aynı renkte değil şimdi

Pembeler kadar siyahlar da var

Renkler yeniden gökkuşağını anımsatsa

Hayat gökkuşağına dönse

Biz çocukken her şey çok güzeldi

Yaralarımız izleriyle tebessüm kokardı

Şimdi yara izlerimizin bıraktıkları izlerde

Temiz günleri arıyoruz

Her günümüz aynı sevinçte değil

Siyahlar kadar griler de var

Hayat yeniden gökkuşağına dönse

Gökyüzü sade maviyi bilse

Adalet çok mu kızar?

Ben çocukken her şey pembeydi

Bütün sevdiğim renklerin içlerinde pembe bâkiydi

Siyah yalnızca kalemle yazılırdı ve rengini hiç bilmezdim

Ben çocukken ağlamak da güzeldi

Ağlayınca güleceğimi de bilirdim

Gözyaşlarım tekrar güleceğimi bilse

Acılar çok mu kızar?

Önce sol gözümden sonra sağ gözümden gözyaşlarımı

Ama hep sağ yanımdan hissediyorum acıyı

Kalbi sağda olan da kalbi solda olan kadar aynı bilirmiş acıyı

Ben çocukken her şey ne de güzeldi

Çirkinlikler çok mu kıskandı güzellikleri?

Gözyaşlarımda boğuyorum gençliğimi

Bir adım bana gelse çocuk sevinçlerim

İki adım benden kaçar çocuksu neşelerim

Hayat gökkuşağını sunsa

Hak etmez miyiz ki?

Masalların sesi kısılmış

Bir varmış, bir yokmuş hiç yokmuş ki...