Ben Der İnsan

Ben der beni severdi nefsim

Baktığım ayna da beni gördüm

Bir nefeslik süreymiş bilemedim

Ben de uykuda ben de kördüm

Hayrın yolu, şerden ayrıymış

Yaşadığım anlık bir saltanatmış

Ben ile öğünmek boşa avunmakmış

Benliğimi terk edince manayı çözdüm

Benden ayrılınca benden soğudum

Bende ki bencil faniyi kovdum

Hakkın azametin de aciz bir kuldum

Beni benden azat edince hürdüm

Bendeki varlık can benim değilmiş

Gönül gözüme mil, çeken kibirmiş

Sol yanımdaki saat duruverirmiş

Hakikatte ben yoktu fani ömürdüm

GÜLCENAZ