Ben Emeğin

kaldırımlardan daha tutkuluyum adımlara

hiçbir sokak beklemez hiçbir gölgeyi

benim beklediğim kadar

kentlerle yarışır kalabalıklara

ev sahipliği yalnızlığımın

acının ağzını bıçak açmaz

kalmaz gece diye bir şey

konuşurum

aynılaşır o anımla

her gündüz

her yer dersen adresim olur

hiçbir yer dersen gittiğim

herkesin yoldaşıyım

hiç kimse benim eşim

yolların imdadına yetişir ayrılığım

sonumu beklemez hiçbir adım

ben başkaları için varım

başkaları birbiri için

seni kendim için sevmedim

ben emeğinim...