Ben Hep Seni Arardım

ışık hızıyla daralıyor zaman

kulağımda ağıt gibi

-saatin 25'i...

toplu ibadetleriniz olurdu

kırklar denirdi anlamazdım

şimşek gibi bakardın

ben hep seni arardım

daha iyi hatırlıyorum

ay masalında uyuturdum gözlerini

gölgelere sevmenin bedelini az mı sordum

bir göz göze geldiğimiz an

bir de karanlıkta korku dalgalanırdı

kayalıklar üzerinde kurulu evimizin

her bir bölümünde itinayla dolanır

karşı karşıya gelirdik yine

evet göz göze

rüzgar gibi bir rüzgar ki ben hep seni arardım

ne büyük coşku sevmek

kırk parçaya bölünmenin hiç bir faydası olmasa da

''olmaz

olamaz'' derken

deli divane seni aramak kutsadığım giz olurdu

günün ilk ışıklarına büyürdü ninniler

beni sevmen için bir daha bir kez daha doğardım

dev kanatlarının altına gönül verirdim yeniden

yetmezdi ki

bir babanın göğsünde uyumanın şefkatine

doyum olmayacağını bilirdim

bu dert benimdi hep içimde sakladım

ne zaman asi bir ruh oldum

işte bunu bilmiyorum oysa inancım bin keder sürer gider

bugün rengim hiç değişmedi

bir şalgam rengi saatleri hatırlarım

bir de çıt çıkmayan sesimi

hani ağlayacak gibi olurdum da

şimşek gibi bakardın

ne olursa olsun ben hep seni arardım

sözleri başımı döndüren yazarı

hiç okumamış olmana rağmen

ölümü hep cebinde saklardın

şimdi ya destursuz gelirse ölüm

ya yeşil yeşil bakmaya yetmezse an

kollarını uzatmayacak olursan

ya seni hiç bulamazsam

canım yanıyor canım

keşke bir kerecik sevdiğini söylemiş olsan...

Yurdagül Özay Hanımefendiye minnetle, sonsuz teşekkürler