Ben Olamadım
Kayıp bir şehirdeyim şimdi
Uzak çok uzak bir şehirde
Ucu olmayan sonsuz bir mekânda
Bulamıyorum yollarımı
Çıkamıyorum sokaklardan
Ulaşamıyorum kalbime
Damarlarımda bir sızı
Sanki bir ateş var içimde
Sönmeyen bir volkan gibi
Hasret içindeyim
Huzura uzak gibiyim belki
Ben bende değilim
Yaşamda misafir gibi
Ben ben olamadım hayatta
Toprak altında canlar gibi
Bir dalda meyve olamadım
Baharda çiçek açamadım
Kurumuş ağaçlar gibi
Susuz kaldım bahçelerde
Hastalandım ölüme yol aldım
Kendimdim tabibim
Ama derman olamadım
Derdime çare bulmadım
Nefes almıyor yüreğim
Damarlarım tıkanık
Kan pıhtısı gibi işlemiş yüreğime
Sevdandan ben ben olamadım
Artık zamanıdır ölümün
Vedalaşmanın vaktidir
Bu cana can demenin hakkı yok
Benden çekip gitmem gerek
Hak etmedim beklide zulmü
Kabullenemedim yokluğunu
Acılar benim vicdanım
Canım benim isyanım
Mahkûm oldum kendime
Kendim gardiyanım
Belki çıkarım kendimden
Belki ateşlerde yanarım...