Ben Seni

alışkındı kalbim küçük yaştan eksilmeye yoklukla yaşamayı doğduğum gün öğrendim

sevmek benim için tutkudan da öteydi

ben seni bir boşluk dolsun diye sevmedim

gün kararır umut azalır

biter sanırsın ya heves geçince

arkandan göçen geçitler olur

gidenin ardından kapı çarpmadım

hep aralık kaldı cam kırığı parmaklarım merhem dilenmedim bir Allahın kulundan ben seni yaralarımı sarmak için sevmedim

gecikince şafak çiçek küsünce

yollar ayırır eller bırakır

tükenir ya sabır yeri gelince

geceye koyu bir hüsran çöker

beklersin ya titreyerek kapı önünde

ben seni bir gün geri döner diye sevmedim yaktığım aşk ateşi söner diye sevmedim

ne geçmişe çare ne yarına teminat

ben seni bir gün bitsin diye değil

bir ömre yetsin diye sevdim

Rû//