Ben Seni Sevmedim Mi

Sanki dün gibiydi kalemlerimiz aşk ile sevişeli

Şiir yağmurlarında senden başka kimse düşmezdi kâğıda

Yazdığım kırık dökük satırları hatırlıyor musun?

Başıboş sürü gibiydi kelimeler beyaz sayfalarda

Şiirlerini seviyorum diyordun, beni sevdiğin için

İşte o sevişler iksir oldu yüreğimin kâtibi kaleme

Şimdi bana üstat diyorlar sevdam olan senin sayende

Cılız bir akarsu gibi akardım kendi mecramda

Artık bildiğin gibi kabuğumda değilim şimdi

Çağlayan şelaleyim akarken taş yolların bağrında

Sen nefes alırken her solukta ben yaşardım

Ve yeniden can bulurdum umuda adım, adım

Başım bulutlara değmekte heybetinden sevdamın

Şimdilerde mavilikler arındı kapkara bulutlardan

Artık keder girdaplarında ermiyorum sabaha...

Dostumdun, arkadaşım, sırdaşım sevdiğimdin

Belki rüzgâr geç ulaştırdı sen denen limana

Sende biliyorsun; bu yürek sen diye atmakta

Aşk denen acı ağacın, tatlı meyvesisin sen bana

Güneşi bulutlara sarıp eline veremedim

Lâkin en güzel ben sevdim seni sürgün diyarlarda

Dünyanın en çok sevilen kadını olmadın mı sayemde

Eylülün batan güneşi gibi, alev, alev yanmaktasın

Kaşların yine çatık, zülüfler gazel dökmekte

Bakışların yerden seken mermi gibi yüreğime dönmekte

Ah be güzel kadın! Allah aşına söyle

Dünyada en çok ben seni sevmedim mi?