Ben Senin Yalnızlığınım

On parmağında on kusur bir adam

Geceye hazırlıyordu yüzünü

İkindi kırılmalarında

Yalnızlığın kerrat cetvelini ezberliyordu

Bir kere bir ben

İki kere bir biz

Üç kere bir.. cevapsız kalıyordu..

Çevreyi kirletiyordu durmaksızın

Atık duyguları eski aşkların

Giyinmek için geceyi ütülüyordu adam

Gün aldanmalarında..

Bir kere bir ben..

Dokununca yalnızlığıma

Şiire gebe kalan kalem yazıyordu:

Yıldız bahçelerinin hasadında

Uçuşan yürek tozları ve düşen her yaprak

Bir nefesimi alır

Ben senin yalnızlığınım

Döner giderim yüzümü / gözlerim arkada kalır

Başlar hiçliğim / biter şairliğim

Neresinden kaşısam geceyi

Kanayan benim..

İki kere bir biz..

Batarken neden dönüpte arkaya bakar güneş

Sinirlerinde apse gibi anılar taşıyan,

Kendi akşamlarında

Kendi öykülerini yaşayan insanlara

İlkel bir işkencenin acımasızlığında..

Yok sayıyor beni kalabalıklığı bu şehrin

Tek tanıdık yüz kalmamış

Bu kadar mı yokum ben / bu kadar mı hiç

Belli giyinmiş urbasını zamanın

İhanet denen yeni yetme züppe piç..

Oysa

Büyük bir ağlamayla yitip gider aşk

Geriye yunmuş bir boşluk kalır

Ve her kavşakta gece kokuları

Gün bitimlerinin..

Yan etkileri olmalı gecenin...

Sürer bu canlı ölüm hali

İntihara benzeyen bu aldırmazlık

Ve yıllara uzayan sıkıntısı sensiz saniyelerin..

Bir kere bir ben

İki kere bir biz...