Ben Şiirim

ağaçların intiharı gibi

ıslak ve uğultulu

sonra

kurak bir yaprak dökümü ağlamaklı

kil kopan toprağımda

yığınlarca

zelzeleler gibi titrek

ve yıkım

gölgelerinde sandalların

dalgalı ve batık

paramparça

düşler gibi

ölüm yalnızlığında

kapkara

yıldızlar kopuyor işte o zaman

varmadığın yere

çağanoz gibi dönüyor

dünya

tersine adaklar bağlanıyor

çuluna kainatın

her şey eski

her şey viran

cumbaları dökülüyor

lacivert boyaların

vuruyorlar fersah fersah

denizlerin ışığında

gemiler ters dönüyor gülüm

gölgelerinde fırtına

ben ateşte yandım

sanki kömürüm sönmeyen ocağında

yanıyorum

balta işlemez ormanlarında

aşka kilit vuran ben değilim

dünyanın cümle kapısında

sen ettin gülüm

ben şiirim dizelerinin ucunda ...