Ben Ve Yalnızlığım Seni Beklerdik

Uzayıp giderdi düş, takvimler sana kanat çırpardı

Ve soğurdu kent, caddeler ıssız kalırdı

Bir başıma kalırdım gecelerin içinde...

Sokak gürültülerine titrerdi her yanım

Seni arardım karanlığı süzerek

Hep seni beklesem de sen hiç gelmezdin

Ben usanmadan her zaman yollarını gözlerdim

Kirli yeşilin içinde fırlayıp sessizlik gelirdi

Sessizlik beraberinde yalnızlığı getirirdi

Otururdum gecenin içinde seni beklerdim

Yalnızlığım seni beklerdi

Biz ikimiz - yalnızlık ile ben- seni beklerdik

Bekleme anlamında birbirimize benzerdik

Ve düş uzayıp giderdi

Aydınlıklar güneşe "hoş geldin" derdi

Biz yalnızlığımla karanlığı beklerdik

Gecenin içinde bile geceyi özlerdik

Çünkü gece seni beklemenin diğer adıydı

İkimiz de bilirdik