Bendeki İdamın

Gözlerimin ferine bir mum yakmış geziyordum.

Bedenim saplantılı dokunuşlara tutsak,

olmazsa olmaz obsesyonların kucağında

bir yanıp bir sönüyordum.

Sen olan her uçurumu bir tali yol bildi uçarı aklım.

Her cümle sonuna bir heykelini dikti kalemim,

Ve her yanlışa biçilen doğru ?sen'din...

oysa sen;

gerilmiş bir darağacında

dünyevi zamanların geri sayımına son dilekler yaratıyordun;

ve hiçbir dileğinin kurgusunda ben yoktum.

Şimdi bir tekme salladım parmak uçlarınla tutunduğun o sandalyeye,

bendeki idamınla aşka imanım güçlensin diye !