Bendeki İdamın

Gözlerimin ferine bir mum yakmış geziyordum.

Bedenim saplantılı dokunuşlara tutsak,

olmazsa olmaz obsesyonların kucağında

bir yanıp ,

bir sönüyordum.

Sen olan her uçurumu bir tali yol bildi uçarı aklım.

Her cümle sonuna bir heykelini dikti kalemim,

Ve her yanlışa biçilen doğru ?sen'din...

oysa sen;

gerilmiş bir darağacında

dünyevi zamanların geri sayımına son dilekler yaratıyordun;

ve hiçbir dileğinin kurgusunda ben yoktum.

Şimdi bir tekme salladım parmak uçlarınla tutunduğun o sandalyeye,

bendeki idamınla aşka imanım güçlensin diye !