Benden Sana Arta Kalan

// Güne tutunmaya çalışan bir ışık hüzmesi gibi kördüğüm yalnızlıkların gölgesine düştü umutlarım.

Zannettim ki; sana tutunmak bütün dünyamı aydınlatacaktı.. Karanlığa düşünce anladım.. //

Kör kuyuların koynunda bazen usul bazen hırçın sevdim seni

Kırık kanatlarımla sardım senden arta kalan güzellikleri

Öylesine sevdim işte...

Seninle olmanın güzelliği benliğimi tamamen sarmıştı

Bu yüzdendir geçen uzunca yılların yalnızlığı aşkını örtemedi

Köreltemedi...

Ellerimizin kavuştuğu o nadir zamanların hatrına söyle

Yaşadıklarımız yer, gök, hava, su gibi.. Sen ben gibi gerçekti değil mi ?

Gerçekti dediğimi duyar gibiyim..

Evet gerçekti..

Benliğim, bedenim, ruhum...

Yaşanabilecek bütün acılardan öte, sana öyle bağlı ki...

Öl desen, ölecek kadar, kal desen ömür verecek kadar...

Ebedi bağlılığın adıyla,

Son nefese kadar sen diyecek kadar..

Anla işte..

Seviyorum Seni...

Gönül koyup isyan edercesine haykırsamda sensizliğimi

Nefret adıyla her gün biraz daha sana akıyorum, biraz daha seviyorum...

Matem havası yaşayan ruhumun bağrında

Seni öldürememenin ağırlığıyla yaşıyorum...

İçimde öldüremediğim sana

Yürekten kucak açıyorum oysa...

Uğruna kaç umut körelttim imkansızlığın adıyla

Kaç kere seni seçtim gördüğüm her ışık hüzmesinde

Biliyor musun?

Nereden bileceksin ayaklarına serilen naif sevgiyi...

Bakmıyorsun,

Görmüyorsun...

Yaşamaya geç kaldığımız aşkın, bir gün altında kalacak

Ayrı ayrı sevdiğimiz, hissettiğimiz, nefes aldığımız hayatlarımızın

Uktesi olacağız...

Biz olamadan, kor olacağız...

Kör olacağız...

Köreleceğiz...

Anlayacaksın ama

O vakit, tükeneceğiz...