Beni Issız Komadıysan Gelirim
tüm rüyalarımda büyüyen yalnızlıkla
duvar gibi soğuk, ruhuna geldim.
bir fatiha okusan kalkarım belki ayağa
öyle öksüz yüzümle geldim kapıya
duamdın, duam ol ey yalnızlık,
ama bırak beni artık, beni bırak.
yüzünü ay belledim, alnın ne geniş öyle!
gelip giden korkumsun
kaybedeceğimi düşündükçe yanarım
yanımda dur, öyle mışıl mışıl uyu
konuşmasan bile yeterli bana
korkarım, yalnız koysan beni
ay gibi yalnız göğü sevmeli mi?
ruhumda uyandı, hadi aç gözlerini
o kadar uzak kalma, yaklaş biraz buraya
günahtır dokunamaz isem sana
günahtır soğuk kalırsa ellerin
ay, kaldırımlarda paramparça
ay; kaldırıma düşmeyen tek renk
ay; her şeyden kara, her şeyden elenik.
seni aya benzetirim cesaretini
senin yüzünde ayın on dördü var hala göremedin mi?
ben ıssızım, yalnız koyulduğum günden beri şehir
tek kelime indirmedi yüreğime buz gibi
geldim sana ve diyorum anla sevdiğimi
deli cesaretiyle eşiğini eştiğimi.
ey kara aşk, ey kara yalnızlık
aynada birbirinize öyle masum
bakarsınız ki
ben sanırım siz
aynı kabileden gelen
iki ailesiniz.
bana ıssız gelsen seni beklerim
yalnız komadıysan gelirim.