Beni Ne İntiharlar İstedi

Dudaklarımda Azraile gizlediğim bir küfür,

avuçlarımda aceleci ölüm duaları..

Yaşamak istemiyorumlar kaplıyor bir an'da her yanımı.

Cenin halim,

ama öncesinde yalnızlık kokan bir ceset,

her dokunuşta..

Ölü banklar soğukluğu ellerim,

değdiği her yerde..

Paslanmış parmak aralarımdaki kalem,

muskası yapılmış ayrılıklar doğuruyor şiirlerime..

Ölsem çığlıkları içten içe delerek

parçalıyor ruhumu,

ruhumdaki delikler de yalnızlıktan oysa..

Kalabalık iğnelerin kanatan dikişleri,

tuz basarken yaralarıma,

gizli öznelerimdeki adın kanıyor..

Yeni bir intihar girişimi oluyor harflerin..

Adın kadar.

Beni ne intiharlar istedi

ama ölmedim..

Kesici aletlerin soğuk sevişmeleri,

bir işe yaramadı şehvetsiz tenimde.

İntiharlaşan anlarımda,

zaman hep durmuştu oysa.

Ama bir türlü ölüm peydah olmadı geceleri,

azrail değilmiydi ölümün ebesi..

Durdum.

İntiharlarıma gülerek yeniden doğdum.

Göbek bağı ruhum bağlı bedenime.

Cellatlar da kararsızlığa bağlı kesememişler.

Ürpermişim o an,

tüylerimin dikenleri kesmiş ölümleri,

en son hatırladığımda içim sessiz çığlıklar mahşeriydi.

Beni ne intiharlar istedi

ama ölmedim..