Beni Unuttuğun Akşam Yağmuru

kanar tortu

bütün günlerin eksik kalmışlığıyla

dudağımda

ve mayıs polenleri doluşur gözlerime

yağmursuz toprağısın yalnızlığımın

seninle bir yalnızım

başka herkesle bir hiç...

kendimle soluksuz bir şiir

şarkısız ve basit...

sabah kırağısı kokuna bulaştı bir kez

özgürlüğüm

küçülüp inceldikçe ufuktaki siluetin

karıncalanıyor kalbim

yurdum güç ver bana...

eskimiş çimen kokusu gibi acımtrak zaman

ölümsüzlüğünü ilan ederken

beni unuttuğun akşam yağmuru

uzak sesli pencerelerin

gizemli telaşlarına bile razı rüyalarım

usulca kapatmak için bütün defterlerini

can hıraş uykusuzlukların...

elele tutuşurken okul çocukları

sokağa çıkmaya kıyamıyorum

kederimden bir bensizliğine pay ayırdım

bir de saçlarının şımarık parlaklığına...

hiçbir yansımada bile yokum

yanlışlıkla bir kelebek konarsa kollarıma

bırakırım izini sürmeyi ayak seslerinin

güzelliğine ağaç olurum...