Beş Vakit (Öğle)

__

Yüksek topuk umutları ile şöyle bir döndü suyun tavanında,

Bir sümbül kokusu bırakıyordu öğle güneşi anılarının üstüne,

Ilık tebessümü yayıldı yok oluşunun koyu çerçevesi etrafına.

__

Avuçlarına kar tanelerinin sıkıştığı bebekliğini düşündü,

Gece gündüz ateş böceklerinin ona taşıdığı yarınları andı,

Ruhunu saran esleri çokça bitkin melodileri hatırladı.

__

Parmakları is olduğu çocukluğunu resmetti kör duvarlarda,

Toplu iğne ucunda gel gitlli pasajlarını okudu öyküsünden,

Benliğini çarpan yanık kokusunu duydu bakışlarının.

__

İsimsiz bir ceset misali havada asılı kalan gençliğini yad etti,

Üstüne örttüğü gazete kağıdını nasıl duygusuzca seyrettiğini,

Dilinin ucuna geldi esaretinin manidar zehirli tadı.

__

İlk tokadını yeniden hissetti bir zemheride ayrılık katlinden yediği,

Öyle kalmıştı,sövgülerden mesul gayri meşru bir kaldırım üzerinde,

Dizleri/ dizelerle kanamıştı,boğulurken bir dalga üzerinde oturup,

Hüngür hüngür ağlamıştı.

__

En nihayetinde boylu boyunca uzandı hayatın zifiri temasları üzerine,

Omuzlarına düşen yıldız kırıklarını silkeledi bir alacakaranlık boyunca.

Öğleydi;

Acaba yaşanmamış başka bir hayat daha yaşar mıyım diye düşündü.