Beşinci Kapıymış İsmin

Dönmüşsün meğer

Seni beklerken baharın dört başlı kapısında

Üşüştü ilk kapının aralığından cüretkar kuzey rüzgarları

Hırçın dokunuşlar okşadı tenim kadar yalnız düşlerimi

Yağmur bahsi geçmeyen bir şimşeğin ışığında

dolu vurdu badem çiçeğime bir sonraki kapıya vardığımda

Yine de direndim

Gebeydi rahmim

Bahar gibi tiz ve buruk bir çığlığa işlediğim özlemde

berrak bir nehirdi sesin

Üçüncü kapıda gözlerini kaybettim

Seher umutlarını yükleyip sabah kuşlarının kanadına

Maviyi bekler gibi bekledim dördüncü kapıda

Umut yazıyordu açılmışlığında

Beşinci kapıymış oysa ismin

Habersizliğimde açılırmış kalbin

Ağlamıyorum artık

ve gülmüyor bebelerim

Öğrendim

Sana söz sevgili

Beşinci kapıyı çalıp ta girmeyeceğim kalbine

Hırsız değildir sevgim