Beyaz Atın Pençesi

Güpegündüz düş gibi, beyaz bir at kapımda,

İçimdeki çocuğa kuyruğunu sallıyor;

Süslü koşumlarıyla sanki Hünkar biniti,

Ne var ki adım atsa, ön sağı topallıyor...

Ağzına şeker sunup okşadım yelesini

Ve dindirmek istedim ukdemin çilesini;

Eğilip inceledim aksayan ön bacağı,

Batkınından kurtardım nalı düşmüş toynağı.

On diş sarmısak dövüp em sürdüm beresine,

Rahatlamıştır deyip gülümserken o da ne !?..

Toynağın oyuğundan uç verdi can pençesi,

At gitgide parslaştı, günün kor bilmecesi...

Evet, öyle olsa da, mantık buna bigane,

Ya temelli çıldırdım, ya da sanrım divane;

Bu aykırı durumda ben kendimi unuttum,

İçimdeki çocuğu ıslık çalıp avuttum...

Devasa cüssesiyle alt tarafı bir kedi,

Ellerimi yalayıp önce korkumu yedi;

Anladım ki, düş atı hayalimle sürüşmüş,

Vahşi atalarının ongununa dönüşmüş.

O, pars endam koşarken özgürlük soluyacak,

Yükünü sıfırlayıp kalıbına dolacak

Ve azim ormanının hükümdarı olacak;

Sonra, pars taylaşmaya başlayacak nasılsa,

Etcillikten bıkacak genetik doğasınca.

Düşündüm : At parslaştı, pars taylaşsa ne olur ?!

Balacan masum bilinç, iç dizginden kurtulur,

Fıtratıyla münasip öz anlamını bulur.

Düş gücünü sınamak, böyle bir şey, ey Bilge !

Denemesi kolay da, ışık yoksa, yok gölge.

Meramının mizanı, söylemine Sırat'sın,

Kıssadan hisse bu ya, varsayalım, o at'sın !..

19 EYLÜL 2012 Çarşamba-İstanbul

* Sanrı : Halüsünasyon, gerçek zannedilen hayal.

* Ongun : Totem