Beyaz Kırlangıç

Yuvasız kuşlar gördüm kimsesiz kanat çırpan

Ne zaman rüzgar esse, yıkıldı bedenleri

Süpürülen geçmişte inadına göz kırpan

Titrek yüreklerine astılar gidenleri

Hani özgür deriz ya semada esmer leke

Sapana maruz kaldı yazık can çeke çeke

/Asma gül çehreni gül, görünsün gamzelerin

Düşümde gördüm seni üstünde ak pelerin/

***

Doğmayan güneş var mı, olur mu kara sabah

Zifiri karanlığa mahkum minik yüreği

Kimiz biz, söyleyin kim, bu mu kalplerde mübah

Düşene vurmak mıdır insanlığın gereği

Yer ağlarken gök gürler öyle bir afet ki bu

Yakar kavurur gönlü söndürmez tonlarca su

/Düşünme kara kara, tut elimden bırakma

Umudunu yitirip kara ummana akma/

***

Bana cesaretinden bir parça ver kardelen

Kış, kıyamet, ayazda üşümez misin söyle

Kar beyaza aşkın mı toprağı hızla delen

Peki neden yalnızsın, bu nasıl keder böyle

İklimler değişti mi, nicedir kar yağmıyor

Kardelen yer altına boynu bükük sığmıyor

/Elbet hayat sana da gülecek can küçüğüm

Yeniden doğacaksın işte o an küçüğüm/

***

Gözyaşı yağmurları ıslatmış yanağını

Hiç güneş açmıyor mu yalnızlar diyarında

Hüzünle mi beslenip doldurdun çanağını

Üzülme gökkuşağı gizleniyor yarında

İstersen sekizinci rengini biz koyalım

Uzanıp gökyüzüne umutları sayalım

/Bil ki her son gebedir yeni başlangıçlara

Sıcacık dokunuştur beyaz kırlangıçlara/