Beyaz Uçmalar

mavi ölüme aşikâr gün göçleri

keskin sesin ağzında ayıpsız ağlarken yağmurlar

selam eder kış çiçeği ve

sesinde yalnızlığın

küçük harfleri..

kök gözleriyle söz dayayan duvarların

düşünsem seni haberin olmaz

uçar bir bulut/

tutulur gün hüznünde/

düşer işte bir sabaha

içini çeken deniz..

avuçların gümüş karanlığı adımlar

ve upuzun dalgınlığı yolların

içinden geçiyorum

sessizce uyuyor dünya

her mevsim yüzünde kanayan merhametin kanatları

ama bak

bakışına ölen toprak gibi

zeytin ağaçlarıyla çıkıyorum mum gölgeli yamaçlarını..

ruhumu sallarken fırtınam

yaralarında ışıklı bir parmak

çiçeğini emer nar’ın

-zaman ne çabuk geçiyor dinlenirken kıyılarında-

düşler

vakitsiz karanlığın beyaz yatağı

aynalar su ağzında ıslığıyla dilimin ucuna yanan..

kızıl havalı tepelerden bakıyorum

münzevi çığlığın sükutunda kıvrımlı rüzgar

göğe bak

ellerinde pencereler ay yangını nüks gözbebeğine

....