Beyoğlunda Bir Gece

Soğuk bir kış gecesi,

İstiklal caddesinde bir kafedeyim

Derinden, ağlarcasına çalan yanık bir keman sesi

Masamda bir bardak çay, en sadık dostum sigaram,

Ve karşımda yalnız senin hayalin...

Uzun uzun dertleştik.

Ben anlattım, sen sadece sustun

Ben yağmur olup aktım istiklal caddesine,

Sen sadece güldün...

Oysa sen!..

Çayımda şekerim,

Ciğerlerime çektiğim sigaramda dumanım,

Umudum, aşkım, korkularım, yaşama sebebim,

Hayaliyle yaşadığım on dört yıllık aşkımdın.

Ve sen,

Hala gözlerimin içine baka baka umarsızca gülüyorsun

Oysa sen,

Birazdan yarım kalmış sigaram gibi,

Umutlarımı eze eze,

Kalbimde sönmeyen, cehennem gib bir kor bırakıp

Eriyen karlar gibi çekip gideceksin biliyorum.

Bense böyle yıkık, böyle yetim, böyle serkeş

Sigara paketimi ve bütün umutlarımı masada bırakıp

İstiklal caddesinin, göz yaşlarımı gizleyen yağmurlarında

Sensizliğe,

İstemediğim meçhul bir limana kaybolup gideceğim

Belki yıllar sonra yine baş başa,

Yine böyle bir kafede,

Bakarsın bir çay bardağında tekrar seni yudumlarım

Bakarsın tekrar dumanım olursun, seni çekerim ciğerlerime

Belli mi olur,

Bakarsın yine bir masada kesişir yollarımız

Ve hiç bir zaman cesaret edemediğim,

O hep haykırmak istediğim,

Sana, seni seviyorum demeyi

Bütün İstanbul'u yıkarcasına o gün haykırırım belki...

11.03.1995.