Bıçaklanmış Şiir

Bir şiirde bir adam öldü

Sonra, başka bir adam daha öldü... / Bir şiirde...

Son bir adam vardı ölmek üzere.../ Ucunda kalemin...

Kâğıdın en hüzünlü yerinde

Bir satır boşluğunda yüreğin...

Karanlığı süpürüyordu gece

En koyu rengiyle...

Bir adam düşüyordu

Koynunda uyuttuğu bir fahişenin

Bakir yüreğinden, ölmek üzere.../ Bir şiire...

Adamın ölmek üzere olduğu yerde

Bir satır boşluğunda yüreğin

Suç izlerini yakıyordu bir kadın

Ucunda kaleminin...

?'Bir şiirde, bir adam daha öldü''

Sonra...

Bir kadın kaldı... / Ucunda kalemin...

Mürekkebin zehrine dokunan kadın

Son bir kez ayırarak kendini bir virgülle

Eşkâlini mühürledi şiirin üstüne

Noktayı koydu cinayetine...

?'Şiirdeki ölü adamlar...''

Bir kadında bir şiiri ağlattılar diye

Hiçbir satıra sığamadılar...

Adamlar öldüklerinde yalnızdılar...

Bu yüzden

Ucunda kalemin

Bir şiirde

Bir satır dahi yaşayamadılar...

Bir şiirde bir adam öldü

Sonra bir adam daha...