Bihakkın

Bir ağaç altı geç zaman

Oturup İstanbul’un bir akşamına

Destur ile

O dilsiz sevgiliyle muhabbette

Müruru zaman keskin bir kül kokusu

Bıçkın kalbimizden ince bir sızı

Eksik varsaydık latif cismi âlinizi diyecek zan ile

Siyahın en derin yerinden pusatsız çıkıp

O hüzünlü sesinden

O deli anından mihriban deyesiye

Üşüdü alev üşüdüyse terennüm bile isteye

Şimdi sen de geç, verdiğin yeminden

İki eli kanda kendiyle kanlı bıçaklı

Bütün kuyularda tebrizli bir derya

Mevla arası bir ahde vefa

Yıldızda akşam sefası

Kanat vurup destur ile kuşlar da geçsin üzerimizden kalksın helâllik

Tek kelam kalsa geriye sizden bihakkın

Eyvallah olsun

Eyvallah