Bilinen Gökyüzünün Bilinmeyen İntiharı

Soğuk, sakıncalı ve yalnız

Yalnız olduğu için tehlikeli

Döktükçe toparlayamadıklarım

Soyuldukça büyüyen yalnızlıklarım var

Koyu bir karanlık, karanlıktan koyu sensizlik

Gölgenin takibi var ayak izlerimde

Daha çok uzanabilseydi ellerim gökyüzüne

Daha önce

Daha az geç kalsaydım kuşlara

Ölmeden kavuşur muydum özgürlüğe

Karanlık herkes için biraz korkutucu

Gece herkes için özgürdür

Kuşları vurmak gerekti tutabilmek için

Kıyamadım dokunmaya

Terledi avuçlarım

Ayaklarım dondu, hissetmiyorum

Kuşların sıcaklığını hissediyorum

Göğsüme konan nefeslerini

İçimin çığlıkları ne kadar yalnız

Hiç yokmuşum gökyüzünde

Yıldızım kalmış orada

Ona da yetişemedim

Gökyüzüne yükselmeye çalıştıkça donuyordum

Dokunsam da hissedemeyecektim kuşları

İçim bu kadar yalnızken

Ulaşım çok zordu

Bir tuğla sıcaklığı sobada

Kucağımdaki çantama sarıldım

Giden hiçbir şey ısıtamaz

Ne çetin bir yolculuk gökyüzü

İçinde senin bulunduğun

Benim bulduğum bir gidiş

Bir son

Sonsuzluk

Yorgun bir bavul tarafından sürükleniyor umutlarım

Adımlarım umutlarımın arkasından geliyor

Gitmek zorundayım

Kalmak tehlikeli

Zor, en soğuk kış günü gibi

Ardına bakarsan gitme diyecek biri olmalı

Yoksa hiç bakma

Ki sen fırlatıldın bir bedenin ruhundan

Denizden karaya vuran balıklar kadar yalnızsın

Hepsinin acısı diğerine benziyor

Hepsi acısıyla yalnız

Kurşun rengi gövdemin kurşun kadar sert olamadığı zamanlarda

Sırtıma yük oldu yumuşaklığım

Daha da yumuşamak istedim

Bir tüy hafifliğiyle gökyüzüne uçmayı

Uçarken gökyüzüne kaldırdığım elimi takip etti gözlerim

Yere baktım, ardımdaydı her şey

İşte tam da bu yüzden düştüm

Şiirler üşüdü

Ellerim bu yüzden dondu, yazamadım

Gökyüzüne ulaşıncaya kadar tüm soğuklardan intihar ettim

Biraz dondum

Kelimelerin donukluğunda kaldım

Siz yine de üşüyor zannedin

Kelimeler sıcak

Uç, düşün uçarken

Aynı anda izin verebilir ellerin buna

Ellerimi reddet

Ellerim gökyüzünde

On Bir Aralık İki Bin On Üç 14:15