Bilinmezden Gelen Mektup

Denizin tam da ortasında

Kimsesizliğe doğru yelken açmış

Her dalgada korku kaplamış

İçimi, üşüten bir rüzgar sokulmuş yüreğime

Ufukta kocaman bir boşluk

Tepemde sonsuz mavilik

Güneş, hep böyle güzel miydin?

Tutunamazken gözlerim aydınlığa

Bir sesle açılır gözlerim kumsalda

Etrafımda kum tanecikleri gözyaşları kadar

Kulağımda çocukluğumun oyunları

Ta ki ağlamayı unutana kadar

Düşünce kalkmayı öğrenene kadar

Sahi, çocukluğum, hep böyle masum muydun?

Geceler olur, gözlerim uykusuz

Masallar da terk etmiş bu şehri, ki ben

Bir duygusuz, bin umutsuz

Yağmur yağardı göz kapaklarımdan

Sel olur taşardı ruhumdan, ki ben

Nice dağlar ardına kaçmışken karanlıktan

Sahi masallar, hep böyle yalancı mıydın?