Bilmedik Bilemedik

Fırtına vardı gökte, yerde suskun tabiat

Ki o fırtına hasret, şarkısının sesiymiş

Bilmedik, bilemedik... Yanıp sönermiş hayat

Hayat ki yok oluşun, var olan nefesiymiş

Dururken o perdeler, ardı asılı saat

Bilmedik, bilemedik...

Hatırlar mısın o gün, bir kuş konmuştu cama

Gözleri gözlerine, değmişti titreyerek

Anlamamıştık yazık... Dönerken gün akşama

Güneş yüzlü sevdalar, giderlerdi gülerek

Ki ay ışığı o an, düşmüş idi odama

Bilmedik, bilemedik...

Hani zamana sitem, etmiştik ya ikimiz

Duvarda yelkovanla, akrebe küfürlerle

Aldanmıştık galiba... Senle ben yoktuk ve biz

Lanetlenmiş yüzlerdik, o simsiyah kaderle

Ya da zirveden yoksun, dağdı büyük sevgimiz

Bilmedik, bilemedik...

Sonra yıldızlar vardı, rengârenk ışıl ışıl

Suya düşen yakamoz, mehtap semaya duvak

Düşünmemiştik fakat... geçip giden onca yıl

İlk kez somurtmuşlardı, yüzümüze bakarak

Meğerse kalp hükmünde, yalnız köleymiş akıl

Bilmedik, bilemedik...

Ellerinden tutmuştum, sıcaktı ruhun kadar

Ve tutmuştun elimde, dokunarak ruhuma

Bilmedik gönlümüzü, kuşatan o korkular

Sürükleyecek bizi, usulca uçuruma

Ki uçurumlar sonu, sonsuzluk olan diyar

Bilmedik bilemedik...