Bilmez miyiz

tüm yıldızlar bu şiire girsin isterken

şiiri yaşarken her an

ölü gibi durmam söylendi

susarım, ellerim kan revan

hüznün yarım tebessümler çizdiği

dudaklarım

başka bir dünyada şimdi

sen de sus okuyucu

senin de gözlerin uçurum

sana baktığımda gördüm

içinde kopan fırtınalara dokunma

çıkıyor karşına muhakkak

yağmur bulutu şiirler

her bir kelime

kalbini öpen bir darbe

şiirler yazıyoruz birbirimize

düşlerimiz değişiyor ama

renklerimiz belli

her aşk ağlamaya müsait

başıboş bırakma gözyaşını

hiç bir meşte yok

acıtmayan bir duruş

bilmez miyiz...

yüreğimizden sıkılır hayat

şehir bizden

biz şehirlerimizden geçeriz

bir köyün özlemini çekeriz

bizi intihara sürükler

avuç içlerimiz

birbirimizin şiirleriyle

kayıp inançlarımıza

küfrederiz

harflerimizden bal damlasa da

tenimizi parçalayanlarla

yazıldığını

bilmez miyiz

gözlere sakin

yüreklere hırçın söyleniriz

bedenimde imbat esintisi

şimdi dokunsa biri

gözleri yıldız

içinde yakamoz

uzansak bir nehire, akıntısız

yarım yamalak değil

akortlu çalsa

kemanımız...