Bin Şiir Ölüyor İçimde

Aylardan Aralık

Aralık bıraktım gönül kapımı

Bir zamanlar sızdığın aralıktan çık git diye

Gitmiyorsun

Gitmediğin gibi

Kara bulutlarını bırakıyorsun gözlerime

Senli günlerin kapısını aralıyorum

Çamurlu yüzüyle bir çocuk gibi ağlıyor anılar

Uzansam gözyaşları donuyor elimde

Sırtımı dönüp gitsem

Peşimden koşuyor hüzünler

Şahlanan bir attı sevdan yüreğimde

Şimdi bir bacağı kırık can çekişiyor

Kucaklasam ölme diye

Yüreğime kan sızıyor

Vursam bir kurşunla

Gözlerimin önünden gitmeyecek ölümün

Kaçıyorum

Açıyorum hatıra defterimi

Hangi şiirin kapısını aralasam

Yine sen çıkıyorsun karşıma

"Ne çok şiir yazmışım sevdama" diyorum

Gözlerime hiç yazmadığın şiir geliyor aklıma

Ağlıyorum

Gönlüme ferahlık vermeye çalışıyorum

"Hangi gün güldürdü ki yüzünü"

"Hangi zor anında yanındaydı ki"

Kaptanlık koltuğunu verdiğin sevda gemini

İlk terk eden o değil miydi su alırken

Beynime üşüşüyor yine kötülüklerin

Atıyorum kendimi şehrin sokaklarına

Orda da peşimi bırakmıyor anılar

Senin ayak izlerine dokunuyor ayaklarım

Yıkılıyor bu şehir üstüme

Altında kalıyorum anılar enkazının

Öfkeyle çıkarıyorum üzerine giydirdiğim baharı

Zemheri ayazına terk ediyorum kara yüreğini

Ne zaman seni terk etse düşüncelerim

Bir şiir çağırıyor beni sessizce

Ne zaman alsam kalemi elime

Bin şiir ölüyor içimde...