Bin Yıl Sonra

önce söz vardı toprak sustu

ademoğlu can buldu

yüzyıllar önceydi

bir sabah uyandım

kaburgamda bir sancı

gördüğüm görebileceğim en güzel yabancı

işte oracıkta

elma ağacının altında duruyor

ona bakmak ne güzel

kokusunu duymak ne hoş

usul usul bin yılda varabildim yanına

dedim ki

ona

yakmaya değil

yanmaya geldim

bin yıl sonra

bir elma uzattı bana

ben ona hamdım

o bana pişti

biz bize yandık