Binbaşıya Yakılan Şiir

yeşil kubbenin çığlıklarından dökülüyor üzerime

bebeklerin ölüm suskunluğu

kanlı boğazından vuruyor kıyılarıma

denizin hıçkırıkları

seyreliyor ufkumun kandillerinde

ışıldayan görüşü menzilimin

leylaklar hüzün leylaklar sensizlik saçıyor

yollarıma dökülen saçlarına şafağın

yuvarlanıyor döşeğinden bulutların melekler

turaçlar ötmüyor

çayırların rüzgara kapılan benekli cilvesinde

lodos dinmiyor

üflüyor Akçakale'den çehremin alık yanaklarına

soluyor güllerin ucunda

kırmıza açan sevinci tenimin

yalnızlık bilendikçe gönlümün hicranında

şûhedası düşüyor minarelerden yiğidimin

dilkeşhaveran makamının akan gözyaşlarından

uçuyor siyah yaşmağım tanyelinin ağzından

tabutunun üzerine

gecenin gözlerinde yanarken

gençliğimin omuzlarda giden cengâveri

bir kız çocuğu doğuruyor acılarım

sabahın ıslak kundağına

senin bende parçalanan dokularından

Ve ağlıyor insan...