Bir Adım Ötem

Film elinde doktor,

Tüm hayatımı çekmişsin;

Açlık ve sevdamın nasıl bittiğini,

Yokluklarımı nasıl içimde büyüttüğümü,

Bilmişsin.

Neydi tek oda evimde;

Bir kırık çaydanlık,

Bir sini, bir tava.

Menü hep aynı;

İki yumurta bir domates,

Biber acısından doğra.

Menemen ustasıydım ya

Men edemedim kendimi, kendi

Yoksunluğumda.

Artık inanıyorum usta,

Katıksız hem de.

Gerçekten sevmek davam olsaydı,

İnanmazdım hiç yokluğa.

Bunca zaman göğsümde gezdirmişim

Bilemeden.

Atmak istemedim neydi bu neden.

Korkularım yokluktan değildi usta;

Asıl sevmekten korktum, umutsuzca.

Bir ardı, vardı ya perdenin.

Bu perde yokluktu.

Ben bunu bildim hep bununla,

Gölgeledim kendimi.

Sandım ki arkasındaki

Başka bir şey.

Bu yokluktan daha kötü

Ne var ki usta.

Ben söleyeyim;

Açlık ve yoksulluk müptelası olmak.

Mazoşist bir inancın müridisin,

Kopamıyorsun inan.

Kanattığın içinle doyuyor karnın.

Mutluluk, inanmışsın bunda.

Ah bir ayda, gerçekten

Dilimlesem yokluğu.

Parçalayıp dağıtsam

İçime dolan karanlığı

Çok mu karaladım yoksunluğu mu?

Aman deyip geçiyorum.

Bir adım atıyorum,

Bir adım;

Ötem bi dünya

Varlık.

Yeter ki at bir adım

İnsansın var ol

Her hücrenle yaşa, mutlu kal.

(Aralık 2009)