Bir An

Surları vardı korkulardan örülmüş

Bir baştan bir başına ruhumun

Hükümdarsız bir ülkeydi bu sokak

Bayrağı beyaz

Sokakları gölgesizdi

Kelepçenin diğer ucunda sessizlik vardı daima

Kör güneşli gündüzler yaşanırdı

Işıkları hükümsüzdü.

Avarelik dolaşırdı sokaklarda

Çukurları matem renginde

Tabular nöbet beklerdi köşe bucakta

Tek parçasını kaybetmiş bir yürek

Fersiz bir çift gözden haber beklerdi bütün pencerelerde

Ne gelen görünürdü ne bir haber gelirdi.

Baharlar çiçeksiz umutlar sererdi bayırlara

Yağmur doluydu saatlerin kadranları

Cılız bir filiz aranırdı yerde gökte

Hatıraların bindiği kirpikler hep ıslaktı

Hangi yöne gidilirse gidilsin

Yürünen kaldırımlar hep aynı kaldırımdı

Gül rengi düşmezdi yanaklara burada

Hayaller hep siyah beyazdı

Uzaklık griye boyanırdı her şafak

Ve acı damlardı yanaklara

Sızılardı yumuşak yumuşak

Gel mi yasaklanmıştı, gitme mi bilinmezdi hiç

Haykırışlar ve hıçkırıklar kolkolaydı

Kırık aynalar görüntüsüzdü

Daracık çizgilerin içine saklanmıştı mutluluk

Bir tek zaman vardı o da yarına sürgündü

Rüzgârlar bazen umutsuz çiçek kokuları getirirdi

Bazen güneş arsızlığının ardına saklanırdı kısa boylu gülümsemesiyle

Bir an boyaların rendi değişirdi virane duvarlarda

Bir çift ayakkabının dönüş sesi duyulurdu

İşte o an bu sokak

İşte o an bütün yalnızlık unutulurdu

Rüya serilirdi sokaklara

Pencerelerden hayaller bakardı yorgun ama mutlu

Mehtap laciverti bir bekleyiş pembeye dönerdi

Bu sokakta bütün avuçlar

Hayali bir ele uzanır

Belki ilk, belki son kez gülümserdi.