Bir Aralık Sızıntısı

Ve yine yeniden kalem kağıtta

Münzevİ bin düşünüp bir konuşmakta...

Yazmayı özledim, şiirlerimde senden bahsetmeyi

Bir gece yarısında, senden ilham almayı bekledim.

Fotoğraflarına bakıp bakıp gülmeyi

Şiirlerimde senden bahsetmeyi erteledim

Kendimle ettiğim kavgalarda

Seni kısa bir süre unuverdim.

Sana yazmayı bıraktım ama seni yazmayı bırakamadım.

Seni yazdım sıralara

Senin ismini kazıdım sıralara

Yazdıkça seni hatırlayayım diye

Adını kazıdım kalemimin başucuna

Denedim seni yazmamayı

İki ay sabredemedim

Seni unutmayı beceremedim,

Üstüne iki çay içip seni silmeyi

Öğrenemedim söz tutmayı

Seni kuşlara, ağaçlara anlatmayı

Dedikodunu yaptım günlerce,

Kendime anlattım, kendime ağladım.

Seni sevmeyi bıraktım mı bilmiyorum

Ama sayfalara seni yazmayı

Duvarlara seni yazmayı bırakmadım

Bırakmayacağım.

Beni sevmediğini adım gibi biliyorum

Seni silmediğimi adın gibi biliyorsun

Bir gerçek var ki;

Seni hala sevmiyor olabilirim

Ama seni yazmayı senden çok seviyorum

Sana bensiz zamanlar ve mutluluklar diliyorum

Gidiyorum...