Bir Aşk Anatomisi

/...demli bir ayrılık olacak tamam

çökmesini bekliyorum

içimdeki karanlığın.../

anladım

hayat hep iki yol sunarmış adama

birincisini bir daha

hiç eline geçiremediğin!

yokuş yukarı sevmelerin

nurtopu gibi

artık işi yok

ayrılıkları olurmuş

narı top bildiğin

...

kaçaradım sevmiştik

koşaradım

doludizgin

hercâi

puştça...

şimdi

ikimiz de

aşırı rüzgar almış yelkenler gibi

deliyoruz gövdemizi

hayli suskun

hayli deli

topuk vuruyoruz sanki

bol közlü bir ateş dansına yan yana

el freni çekik yürüyoruz ayrılığa

yana yana

yok olurdun ansızın

kaybolur birden

kanardı zaman

uyanırdım!

hep arardım içimden

yedi tövbeli

salkım saçak

ne martılar bilirdi yerini

ne sahil demirleri

arardım deli gibi

sen çakıltaşı olurdun denizde

ben hep sürgünde mavi

bâzen hiç tanımadık dudaklarda

arardım seni

bâzen hiç tanımadık konaklarda

arada bulurdum göz ucu

tanımadık balkonlardan

el sallayan saksılarda

en fazla da iç tanımadık barlarda

zamanla azardı aforizmalarım

yağmura kılıç çeker gibi

bulutlanırdım en ufak nemden

hınçla böler gibi bir ekmeği

yorulurdum katrankarası

solgun mavi

saçların kısaydı hâlâ

günler uzun ve yalancı

hayıflanıyordum kendime

kararttım diye dünyanı

kapkara gözlükler takıyordun

fayda etmiyordu

kalın bilekli acılara

uzun filtreli cigaralar

artık bir hayâldin kısacası

takılıyordum ulu orta

gece görüşlü hülyalarla

dışı dişi! içi balon köpüğü

ne kadar rüyâ varsa

hep iki yüzüm olurdu

bu gibi durumlarda

eski kasetler gibi

bir yüzü çalarken

diğer yüzünü ezbere bildiğim

özlerdim

özlem olurdun hep

yarasa gözlü baykuş ağızlı

ve seni özlemek

geçmişin, en tenhâ

en karanlık sokağında

cam kenarı yer ayırtmaktı!

ve

seni hatırlamak;

kıymıklı bir şarkı çalarken

köşedeki meyhanede

damları buzdan çiviler tutmuş

sokak kaldırımlarında yürümek çırılçıplak!...

yan yana iki kişi oturulan

ve küçükken bizi hep kandıran

dönme dolapların gerçek hâliydi

yaşamak!...

ToprağınSesi

.