Bir Avuç Cennet

yuvasız kuşların kanadında buldum izini

üşüyen bir denizin titreyen dalgasında

yağmur değmemiş yüreğine dokundum

yağmurdan aşınmış sözlerimle

vurgun yemiş gözlerinden kaçırıp suskun çocuğu

vurgun sevdalısı gözlerime sakladım

sonu sana çıkan yolları öpüyor kederin dudakları

hiç bir dilde gidişinin anlamı yok

vurduğum cümlelerin kanı sıçrıyor üzerine

kangren zamanlardan kalma çaputlarla yamıyorum

geceyle yırtılan gündüzün eteğini

utanç sızıyor arsız yaralardan

gül kokulu mahzenlere yatırdım ayrılığı

sobeliyorum bütün hüzünleri

çıkıyorlar saklandıkları yerden bir bir

çığlık olup sarıyor terk edilmiş sokağımı adına yazılmış destanlar

en yalazlı haliyle yağıyor ateş

aydınlanıyor karanlığın kucağında yeni yetme sevdalar

sana yazdığım şiirler odun oluyor cehenneme

sen cennet büyüt avuçlarında