Bir Avuç Yıldızmış Ölüm

Gölgeler göğe çizilmiş

İki korku usturası arasında

Kırık bir aynanın yansımasıdır

Günahları yüze vuran

Karanlığın en tutkulu vaktidir

Fır dolanır gökyüzü

Yaralarını saran bir ağacın gövdesinde

Göğsümde ölü bir şiir

Kelimeler taşıyor sokak lambalarına

Mısralar ve senfoniler

Usulca yazılıyor

Güneşe ve suya

Gecenin acı rengi

Hüznün ağıdını mırıldar

Kararmış ölü bir kök

Sapladı hançeri

Kanayan evrenin uzayan ellerine

Sessizliğin perdesi örter

Küflenmiş bir kaldırımın en uzak sesini

Yaralarım doğar o vakit

Adına ne gündüz diyebiliyorum ne de gece

Ne kışı belli ne de yazı

Nehrin yatağına kıvrılır umutlar

Filizlenen bir ütopyada

Her derinlik bir nefesti artık

Tariflendikçe eksildi zaman

Hareketsiz bir uçurumun başında

İnce bir ip üzerindeyim

Bir tarafımda hayat

Diğer tarafımda çöl,boşluk

Koyu bir çizginin arafı gibi

En ufak hareketimde

Kaybeden ben oluyorum

Artık gönlümce ölebilirim

Eriyor paradoks

Sessizliğe bürünmüş

Bir kış bahçesi

Ellerime sığmayan şeyler var ellerime..

Bir avuç yıldızmış ölüm