Bir Bavul Hıçkırık

-//

külden bir kalemle

çiçek tozu bir mürekkeple

aşkı yazmak...

her gece üşürken yıldızlar

bilinmez gece karanlığı yıkar gözlerimi

pencere aralığından

görünür bir ırmak ağzı

Yüreği ağzında bir anne yavrusu niyetiyle

şiirler uyutur uçurumlar gibi

nar’gilede sessiz bir duman

efkara haber salar bir müjdeci gibi

çalar saatteki uyanık sabah

koyamıyor dünden karanlık

elim bir dik’ene saplanmış

dikey bir ordugah kentinde yitiğim bul(un)

rüzgarın kuru dal yorgunluğu

epirilmiş gün tanığında ten kokusu

gözlerimin retinasından ötesinde acıların

karanlığın beşiğinde sallanan uykusuz yalnızlığın

yüreğimi en derine en derine sağladığım

kandiller ve mumlar

düşerken gecenin rahmine ışıksız gölgelerin

zifrin kuyusunda alabildiğince yandığım...

y a n d ı ğ ı m...

bir bavul hıçkırık bırakır hayat

içimizin dinmez rüyasına

ziyadesiyle ikilem

ziyadesiyle keder

yokluğun derin seceresine mıh gibi çakılır hüzün

g ü l ü ş l e r;

eskimiş bir baharın yeşilinden sarkan

güvercinler ve ispinozlar

deniz dalgasının zirvesinde uçarı süzülen bir dağın

kulağımda ebrûli bir ses yanığı

ve ömrümün kapısı; sonbahar sarı

ateşten milyon sayılı merdiven basamağı

c a n ı m ı n düştüğü yerde

aynalar akissiz

aynalar buğulu

aynalar hummalı

aynalarda süngülü ordular

aynalarda perde perde ölüm sahnesi..

toplanmış s’esin külleri

acılar türküsü ekilmiş tellerine telgrafların

ağıt bir sessizlik düşer rüyalarına bakır uykuların

evlerin damlarında taş fırtınası

bırakır tortusunu bilinmez sızıların.

g a r i p ne gariptir

düşer gökkubbeden seslerin bilmediği susmalar

belki de her gidiştir hüznün ayaklarını prangalayan bu derin sükut

uyandırırken dev uykularından hüzzam makamını bu hicranlı vakit..