Bir Ben Ve Benliğim

-I-

(sensiz sönen gençliğim...)

demir parmaklıklar ardına gizlenmiş benliğim

eski halimi,

günlerce af yolu beklermiş gibi bekledim

mapushane kapılarında sürünürken gençliğim

adını duvara kazıdığım

daha sonra her harfine çizik attığım an hatırladım sanki

seni...

unuttum desemde sağda solda

unutulmazmış sevdiğim

buradan kurtulunca yüreğim

seni arayacağım

bilirim tanımazsın fakat bu benim...

-II-

(imkansız hayallerde kalırmış...)

her bir düşen yağmur damlasını sayamadığın kadar imkansız,

senli olan düşlerim

kapat kapıyı sevdiğim

zaten kapanmadı mı önümüzde kapılar?

sen ve ben aşk bahçelerinde koşarken,

sonsuzluğumuzu hayal ederken

-masmavi denizler kadar sonsuz-

bu sevda kapısı kapanmadı mı sevdiğim?

-III-

(doğu rüzgarları...)

ve

ikimizde kaybettik,

sen nerelerdesin bilinmez ama

senden sonra hayat/ım mapushane yaşamı gibiydi

-yalnızca dört duvarla çevrili darıcık yaşam-

demir parmaklıkların ardında...

hergün çizikler, gelişini bekler gibi çizdiğim

kireçler ufalanmış dökülmüş boyalar ama sen gelmedin

senin rüzgarın bile yönünü şaşırmış

hani hep doğudan gelirdi rüzgarlarımız

hergün yeniden doğumuşumuzu simgelerdi

rüzgardan kastımız belliydi

o aşk kokulu teninden koparcasına gelirdi

-doğu rüzgarları-

rüzgarın bile senin kadar sıcakken kış aylarında,

beni donduran yokluğun oldu yazın ortasında...

-IV-

(bir ben ve benliğim...)

hergün seni anlatırdı dilim, şiirimde ise kalemim

demek ki, kalemi tetikliyormuş söz(cük)lerim

son (bir) defada olsa çevir bana gözlerini

çevir ki,

son nefeste bari huzur bulsun

bir ben ve benliğim

hoşçakal elleride yüreği kadar sıcak olan sevgilim...