Bir Çığdı Işte

ve sen hep yüreklerde açan çiçektin

bir gül gibiydin mesela masum

bir o kadar da dikenli

batar yüreğine zamanın dikenler

kanatır en olmadık zaman pergelinde anılar

ve sen bir sepia fotoğraf gibisin

kahverengi ve soluk

soluk almak gibisin

oksijene muhtaçlık ikilemlerinde

cansın kır çiçeklerine

umutsun kardan sıyrılan kardelene

ve sen belki de bir hazan yağmurusun

yağarsın adamın yüreğine

önce yavaş yavaş sonra hızlanarak

başta üşütürsün sonra ısıtırsın bir gülümseyişinle

gülmek bir sana yakışırdı biliyor musun kordon sahilinde

inbat sen gülünce bir başka güzel eserdi

sen değildin izmirin yıldızsız geceleri

sen değildin buğulu bir bakış yarasında saklanan

ve sen yarım değildin hep tamdın

ama geride bir şeyler hep noksandı eksikti

sensiz herşey yarımdı sanki

ne varsa kızıl yaşanmışlıktan arta kalan hepsi bölük pörçüktü

parçalanmış felsefi kitaplarda ki kelimeler değildi sana mualif olan

ve sen

ve sen hep munzurdaki kar gibiydin

bembeyaz...yüreklere düşüp buz tutan

bir çığdı tepelerden aşan

feryat figanının arasında imdadına koşan

sana ulaşmak için çabalayan çalışan

ama yorulan ama tükenen ama savrulan

bir çığdı yüreğinde yer eden sevda

bir çığdı işte...