Bir Duvar Ötesi Aşk

yüreğinin hüz/ünlü bozkırlarında

bir otun,yaş/lı dikeniyim belki de artık

defalarca etine batan

bir duvar ötesi

karanlığım belki de,ışığında sönen

tuğlaların arasında

sessizliğine gömülen..

duvara çakılı

zamanın zehirli akrepi

vurdukça,

kanatır beynimin dehlizleriini

ve süzülür dudaklarımın ince kıvrımlarından

bir buruk ıslaklık

kaybederim,bir anda

yaşanmışlıkların en ulvi izlerini

söylesene sevgilim,

bundan böyle

ben hep

beton duvara mı,yüzümü yaslayacağım?

ve bu duvarın,kıskacında mı yaşlanacağım?

bir zamanlar başını

yasladığın,şefkatli göğsüm

şiddetle

dokunduğu, soğuk nemli duvarı,paralıyor

ve bu duvar ötesi mesafe,bana

veda kapısını aralıyor

şimdi o duvarda,teli kopuk udun t/elleri de suskun

mü/hürlenmiş,kalbin gibi

ve üstelik

hiç bir besteyi çalamayacak kadar da yorgun

ve hal böyleyken benim de kalmıyor takatim

dokunsam hissetmezsin

dokunmasam fark etmezsin

lakin bilesin ki

ölümsüzdür içimde,benim sadakatim.

şimdi gönlümün ot/ağına bir salıncak kurdum

sallanıyorum o duvardan ,bu duvara

sıçradıkça üzerime,kaygılarının külleri

sıvası dökülür,sev/damın

bir aşk ninn/isiyle oyalarım ruhumu

kimbilir

belki de bu halim,u/mutsuz bir vaka

hiç değilse bir ses ver

şu duvar ötesinden

bu tesselli de bana yeter

korkuyorum

yalnızlığımın duvara vuran,korkunç gölgesinden...