Bir El Verse Güneş

yüzümde inceden

yıllardan değil de,

sensizlik kaleminden çizilmiş çizgiler...

gün ağarmış,

gözlerim hasretinle dağlanmış

zindanım kör düşlerime gebe...

prangalarımda saçlarından zincirler

adın kaybolan zihnime mıhlanmış,

paslı hecelerle...

şimdi sensiz

hissiz parmaklarıma dokunur bir kutup rüzgarı

ıslak nefesimi alabildiğince dondurur

soğukluğundan ziyade,

o buz mavisi dokunuşları...

aklım kıt,

canım göç hasatlarından berekette

ya oraları da bırakıp,

ansızın dönersen diye

umuda sürdüğüm katığımdır köşebaşları...

yerimden fırlayıp,

şu karanlığın penceresine bir taş atsam

ve uyansa sabah

sen,

alacakaranlık gölgeni önüne katmış olsan

dönüşüne el verse güneş

o incecik topuklarınla...ağır ve hüzzam

çınlatsan arnavut taşlı kaldırımları...