Bir Eskicinin Girdabı

-Istanbul'un iki yakası bir araya gelse aşk şiddetinden kutsanır-

pencereleri içe dönük evlerin mütemadiyen siniktir merdivenleri

veremli trabzanları gök grisi zayıflıktan bitap

basamakları kızılca kıyamet

tuhaf, bu evlerin güney tarafı yosunlu, güney tarafı harap

tuhaf, bu evlerin dört yanı sessiz çığlıklar duvarı, çevresi şerre alamet

dönüşüm-

işte bu evlerde kelebekten tırtıla doğrudur

ve kelebeklerin kanatları hep yasaklı şiirlerle doludur

dökülen kireçlerine iman eden yıkıntı serserileri bu evlerin

yangın çıkışlarından umudu men eder

umut kimliği hiç çıkmayan ölü bir doğumdur

-

evin önünde duran bakır yüzüne, salkımlı bıyığına güneş vuran

arabasında muhteva bakımından yalnızlık düşleri sıralanan o

herkesin melun diye nitelediği

Troya'ya hiç gitmeyen, Helene'i kaçırabilecek cesareti

içinde bulamayacağını bilen, hiçbir kehanete konu olmayan

eskici için mühim iki sual vardır;

ikisi de ne İyonya'da ne Roma'da cevap bulabilir

"eski nedir"

dudakları eritmekten artık öpülmeyen söğüt bilekler mi

sade gidiş bileti ile gidilen bir daha hiç gidilmeyecek olan

belirsiz bir yer mi

"bir ruh ise kaç mandal karşılığında değiştirilebilir"

mandallar özeldir

bir çamaşır ipine kaç insan sığabileceği tahminsiz

tahammülsüzdür

eskici pencereleri içe dönük evin oraya geldikçe

içinden bir dörtlük akar geçer;

bir sığınak, bir meçhul kıyı aradıkça

uzaklaşıyorum kendimden

kendimden uzaklaştıkça

sığınacak bir yere ihtiyacım artıyor dünden

eskici pencereleri içe dönük evin oraya geldikçe

içinden bir dörtlük akar geçer;

ve eskici bir daha bu işi yapmayacağına yemin eder