Bir Gece Servi Gölgesinde

istifra eder ruhu

yollarında çakıl taşları batar uzullarıma

karınca kararınca mevsim bulutlarının

arkasına sığınan bir kedi gibi masum

yalnız harptan çıkmış bir müfreze gönül

sabahları erken öten kuşların

dizelerinden çıkan her melodi

kahır ve merhametin dışında kalan

sahipsizlikle avutulan

bir hayalin

ince

kırık

yüz düşümüne kurulan

hayatın anlamsızlığını savunurken

haps olan masum köylü görüntüme

bakmadan

aldanmadan geceye

selvi gögesinde

uyur bulunurdum...