Bir Göç Yahut Yolculuk

yorgunum anne.

ha kalbim

ha kışın ortasında yalınayak bir çocuk.

kırgınlığımı taşıyacak kadar olsun gücüm yok.

pencerelere sayısız insanlara

derinliğini sezemediğim tablolara

küçük ve anlamsız göllere

ve sığ denizlerin ürkek yalnızlığına

tutunamadım anne

bir yanım ayrıksı bir dünyayı düşlerde durur

sırtıma vurulmuş şu tanrının yenilgisine bak

ölülerime bak

gözleri anbean büyüyüp durur

ha kalbim

ha çöpleri karıştırır bir kadın.

nerede bir acı varsa orda benden bir parça

- vahdet-i keder -

beni sen olsun nerde olsa bil anne

coğrafyamı tutup dürdüm katladım

izdüşümüm gözlerinde kaldı bir ihtiyarın

ki o ölümü beklerken nice hayatlar vermiş

nice zenginler doğurmuş o ölüler pazarı

ha kalbim

ha mezarlarda büyüyen bir çiçek.

belki anne karanlıktırda dünya

herşey kara gözükür

-karasevda karayazı karakış-

oysa biz çocuk kalple oyun kurup oynadık

anne onu bozmasınlar.

yıkmasınlar anne onu.

yağmurlarla büyür çiçek,

anne,

gözlerin doldu.

ha kalbim

ha allahın kışlası.

üzülme anne, kalpler kırdı şu dünya

onda kıyametler kopacak

ki o allah müntakim

ve diriltmenin ustası

anne beni kalbinden güle güle uğurla

kışlayı kirletmek suçlanacak

anne,

beni allahta ara,

kalbim durdu duracak..