Bir Gül Karmaşası

Yağmur yağmazdı

Bir tabure bir masa kurdum

Karşısına mavinin

Oturdum ağırdan masada bir sarı gül

Uzunca baktım mavide gidip gelenlere

Ya göktekilere ne demeli

Birer birer düşse de tutsam ışıkları der gibiyim

Gülemiyorum yaralı dudaklarım

Ağlayamıyorum yorgundu gözlerim

Ve ıslandı ansızın masaya anlattıklarım

Saçlarım düşmekte alnıma doğru

Bir deli dolu oldu etrafım

Yağmur yağıyordu

Rüzgâr yabancıydı buralara

Bir tabure bir masa kurdum

Karşısına siyahın

Oturdum ağırdan masada bir kırmızı gül

Seyre daldım gecenin tonlarını

Ya renklere ne demeli

Efsun eder durur beni şu karmalar

Dokunamıyorum ellerim titriyor

Seslenemiyorum boğazımda yumru

Ve uçuştu masaya serdiğim anılar

Saçlarım dolanıyor birbirine

hiç olmadığı kadar bir kargaşa içindeydi gece

Rüzgâr tanıdıktı buralara

Ölüm büyük bir gizem

Bir tabure bir masa kurdum

Karşısına kahvenin

Oturdum ağırdan masada bir beyaz gül

Uzunca baktım soluksuz uyuyanlara

Ya şu uyanıklara ne demeli

Biri diğerinden umutsuz diğerinden rüsva

Duyamıyorum kulaklarım korkak

Unutamıyorum kafamda cesetler

Ve soluyor masaya koyduğum çiçekler

Saçlarıma yer yer beyazlar düşmüş

Bir derin sessizliğe büründü buralar

Ölüm küçük bir resim