Bir Gün Anlarız
Bir sabah uyanır insan,
Ve aynadaki yüzü tanımaz olur...
Yıllar usulca bir tül gibi geçerken
Ne kalır geriye?
Birkaç suskun soru...
Bir gülüşe değer mi bunca hüzün,
Bir dokunuşa mı bağlı bu ömür?
Oysa biz, en çok konuşurken yorulduk,
En çok da susarken kırıldık bir ömür...
Bir zamanlar gençtik, göğsümüz genişti...
Hayaller caddesinde koşan çocuklardık!
Şimdi kaldırım taşlarına bakıyoruz,
Yarıya düşmüş gölgemizi izliyoruz
Geriye ne kaldı zamanımızdan
Hiç birimiz bilmiyoruz...
Kimi zaman da sevdik, ama hep eksik,
Kimi zaman terk ettik, hiç bilmeden
Meğer en zor şeymiş, bir kalbi anlamak,
Yeterince eskimeden...
En kolay şeyse gitmek geriye.
Yaş kırk olur, ya da ellidir belki,
Beden durur, ama kalp hala koşar,
Bir gün anlarız, geç kalmışız deriz,
Ve hayat, bir şiir gibi usulca susar.